Op de Chinese televisie

Dag beste volgers,

Persoonlijk is het aftellen voor mij begonnen. Nog twee maanden werken/ aanwezig zijn en dan vlieg ik terug naar mijn geliefde Nederland. De laatste maand heb ik besloten dan ga ik nog wat reizen door Azië. Door de vele irritaties en niet voor vol te worden aangezien ben ik hier wel klaar voor mijn gevoel. Ik kijk elke week uit naar de weekenden om dat de “talenten” te mogen trainen. Al gaat dat ook niet zonder slag of stoot. Het zijn kinderen van 11/12 jaar oud die helaas maar weinig Engels spreken en met een eigen willetje. Ik heb een vertaalster die wel goed beide talen spreekt maar geen verstand van voetbal heeft. Ik ben in dat opzicht twee dingen gezamenlijk aan het doen. Mijn vertaalster aan het uitleggen wat we precies gaan doen en wat het doel van de opdracht is en daarnaast natuurlijk proberen de spelers beter te maken. Er is een speler waarvan ik denk dat hij wel eens heel goed zou kunnen worden. Hij is wat klein maar heel behendig met de bal en voert alle opdrachten zonder moeite uit. Helaas komt hij niet elke week trainen zal eens aan hen vragen wat daar de reden van is.

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik het schoolteam niet meer mag trainen. Mr. Xu vindt zichzelf de beste trainer en niemand kan hem nog iets vertellen over voetbal. Ik geef hem dat gevoel maar en sta bij de trainingen alleen nog maar te kijken. In het begin gaf ik nog wel eens een aanwijzing of een tip aan spelers maar ook daar ben ik mee gestopt. Het is verspeelde energie. De spelers gaan niet anders voetballen en blijven liever lui dan moe. Alles wat ik ze geleerd heb doen ze nu al niet meer en vonden ze maar veel te veel moeite. Je moet dan hard werken, met je man mee verdedigen en het veld groot maken bij balbezit. Dat is veel te veel werk.

Lees verder

Een leuke nieuwe uitdaging!

Dag beste volgers,

Ondertussen ben ik inmiddels alweer een dikke twee maanden in China. De derde maand is alweer in het zicht.
Het is een tijd geleden dat ik mijn vorige blog heb geplaatst. Door wat problemen en veel gezeur heb ik even geen tijd en inspiratie gehad om een blog te schrijven.

Ik besef mij eigenlijk nu pas dat ik jullie nog nooit iets verteld heb over mijn precieze werkzaamheden. Eerst zal ik uitleggen hoe het voetbal in China is georganiseerd. Je hebt drie prof competities de CSL (China Super League) 1e divisie en tweede divisie. In Baotou heb je een profclub die uitkomt in de 2e divisie en wordt getraind door een Fransman. Onlangs heeft mijn team een oefenwedstrijd tegen de profs gespeeld en knap met 3-0 verloren. Onder deze proefcompetities zit niets. Tenminste niet in club verband of zoals wij in Nederland kennen een amateurtak met verschillende niveaus. In mijn ogen gaat het daar fout en heeft China nog een lange weg te gaan.  Als je wilt voetballen in China dan kun je dat doen via je school. Het onderwijssysteem bestaat in China uit vier onderdelen. Primary school 6 jaar, Middle school 3 jaar, High school 3 jaar en de universiteit. Voor zover ik weet ga je voor het eerst naar school als je 6 jaar oud bent. In China is het zo geregeld dat je vanaf de middle school eigenlijk de hele dag op school aanwezig bent. Je begint om 7.30 en gaat naar huis rond 18.00 of  je woont op school. Dat zijn dus erg lange dagen. Ga je naar de high school doen we er nog een stapje boven op. Dan begin je om 7.30 en ga je om 22.00 naar huis. In mijn ogen is dat een soort kindermishandeling. Maar goed ik kan er weinig aan veranderen. Ik heb met veel kinderen gesproken en die vinden dat er te veel druk op ze wordt gelegd. Maar ze kunnen er niets aan doen. Ouders beslissen nu eenmaal en willen het beste voor hun kind. Ik begrijp nu ook wel waarom er alleen op school kan worden gevoetbald. De kinderen zijn de hele dag aanwezig. Met name de kinderen op de high school die wonen er ook en hebben geen vrije tijd. Op de high school kent met geen differentiatie in opleidingsniveau zoals wij dat in Nederland kennen met vmbo, havo, atheneum en gymnasium. Iedereen moet hetzelfde kunnen ongeacht je capaciteit en of leervermogen. Dit zou in Nederland ondenkbaar zijn. In Nederland weten we dat niet iedereen dezelfde capaciteiten heeft en daardoor op verschillende niveaus presteert.

Ik ben in dienst bij de Chinese overheid MeO (Ministry of Education). Die heeft mij in de stad Baotou gestald samen met Milos. Het is zo geregeld dat ik door de school wordt gehuurd. Ik geef dus les op een high school genaamd Bao Gang No1. High School. Ik geef  PE (Physical education) lessen. Dat kun je vergelijken met gymlessen in Nederland. Deze PE lessen zijn dus voetballessen. De overheid in Beijing heeft gezegd dat er op scholen breed meer aandacht moet worden besteedt aan voetbal. Aan mij de eer dus. Heb wel eens eerder beschreven dat deze lessen niet erg veel voorstellen en het meer tijdverdrijf is dan dat je de studenten echt kunt leren voetballen.

Lees verder

Tien dagen Hohhot

Dag beste volgers,

In mijn vorige videoblog gaf ik al aan dat deze blog over het tiendaagse voetbaltoernooi zou gaan in Hohhot( hoofdstad provincie Binnen Mongolië). Op mijn school zijn ze nog al laks met het verstrekken van informatie richting mij. Ik hoor pas op het moment dat er een les uitvalt of dat ik een dubbele klas krijg. Ik maak er vaak geen probleem van. Nu was het weer het geval dat ik laat werd geïnformeerd. Na de training zei een van de spelers dat ze zich moesten melden in het kantoor van Mr. Xu om kleding in ontvangst te nemen. Ik vroeg waarvoor zij kleding moesten ontvDe trein en perronangen. Dat was dus omdat ze naar Hohhot gingen om daar deel te nemen aan een tiendaags voetbal toernooi. Dat was natuurlijk erg leuk voor ze. Eindelijk kon nu het echte werk beginnen. Tot nu toe had het team alleen nog maar oefenwedstrijden gespeeld en helaas allemaal verloren. Vond het een beetje vaag dat ik niet was geïnformeerd. Dus daar wilde ik het fijne van weten. Ik heb toen aan de assistent trainer Mr. Lee gevraagd hoe het precies zat. Hij vertelde mij dat het team tien dagen naar Hohhot zou gaan. Ik vroeg hem of het ook de bedoeling was dat ik mee zou gaan. Dit bleek het geval. Ik moest maar even contact opnemen met Nancy. Die heb ik direct gebeld. Zij vertelde mij dat ik de volgende dag om 14.00 klaar moest staan om te worden opgehaald door Mr. Lee. We zouden gezamenlijk met de trein gaan. Ik heb die avond maar mijn koffer gepakt en stond de dag erop netjes om 14.00 klaar. Mr. Lee was netjes op tijd en reden naar het station van Baotou. Aangekomen op het station stond het team al te wachten. Ik moest nog een treinkaartje hebben. Dat gaat in China iets anders dan in Nederland. In China mag je alleen maar reizen met een geldig legitimatiebewijs. Dus ik had mijn paspoort nodig. Die had Mr. Lee voor mij. Hij had mijn paspoort gekregen van Mr. Meng die had hem bij het visumbureau opgehaald. Ik mag nu officieel tot september 2016 mijzelf inwoner van China noemen.

Samen met Mr. Lee ging ik dus een treinkaartje kopen. Je waant je bijna op een vliegveld. Voor je het station op mag moet je je paspoort laten zien. Daarna vindt er een tassen controle plaats en moet je door en detectiepoort lopen. Mijn koffer was gelukkig in orde dus ik mocht gelijk door. De koffer van Mr. Lee was niet in orde. Hij had een bus met haarlak mee die te groot was. Dus de koffer moest open en werd volledig onderzocht. Gelukkig bleek alleen de bus met haarlak niet in orde te zijn. Uiteindelijk richting het loket om een kaartje te kopen.Er stond een aardige rij voor het loket als dat maar goed komt want de trein vertrekt met 8 minuten. In Nederland zouden we denken een loket? Ja in Baotou hebben ze die nog. Natuurlijk spreekt de baliemedewerker geen Engels en staat alles in het Chinees aangegeven. Dus maar goed dat Mr. Lee met mij meeging. Toen we uiteindelijk aan de buurt waren werd er gevraagd om mijn pTreinkaartjeaspoort. Dit vond ik opmerkelijk maar goed deze gaf ik maar af. In China reis je dus met een treinkaartje op naam. Om een treinkaartje te kunnen kopen moet je in het bezit zijn van een geldig legitimatiebewijs. Op het treinkaartje komt vervolgens het nummer van je legitimatiebewijs te staan. Ik nam het maar voor lief. Ik ben tenslotte in een ander land dit is hier gewoon. Ik had mijn kaartje en kom mee naar Hohhot! Na het kopen van het treinkaartje moesten we naar de vertrekhal. Dit is bijna te vergelijken met een gate vlak voor vertrek bij een vliegtuig. De deuren gingen open en alle mensen stormden het perron op. Ik begrijp eigenlijk niet waarom, de trein was er nog niet. De trein arriveerde en iedereen kon instappen. Om je zitplaats hoef je in China geen ruzie te maken die staat netjes op je kaartje vermeld. De trein was te vergelijken met een TGV die in Frankrijk rijdt. Moet ook wel wat de afstanden in China zijn fors. Heel China is net zo groot als heel Europa. Men doet daarom ook veel met het vliegtuig. De trein was netjes en je had genoeg beenruimte. Ik moest alleen in een andere coupe zitten omdat mijn kaartje later was gekocht. Niet zo’n probleem ik zou worden gewaarschuwd wanneer we moesten uitstappen. Ik had een plek bij het raam dat vond ik wel fijn. Kan vaak wel genieten van het naar buiten kijken. Na een rit van bijna 2 uur werd ik netjes opgehaald door een van de spelers. Ik was half in slaap gesukkeld dus een ruk aan mijn arm was nodig om bij de les te zijn.

We waren aangekomen in Hohhot. Het station was groot en indrukwekkend. Bij het station werden we direct in een bus gezet die ons naar een afgelegen school bracht. De rit in de bus duurde ongeveer een uur. Aangekomen bij de afgelegen school werd ik even niet blij. Het leek wel een bunker/kazerne waar we zouden verblijven. Groot gebouw tralies voor de ramen en overal bewaking. Geen Wifi ik moest alles op mijn 4g doen. Het is niet anders. Hiermee was het nog niet afgelopen. Ik zou slapen met Mr. Lee en Mr. Xu op een kamer. Dat was geen ramp Centraal Station Hohhotalleen de slaapplaatsen zelf. We moesten slapen op stapelbedden en op het bed lag geen matras. Nou een heel dunnetje dan. Er lag een houten plank met een dun matrasje van denk ik 3 centimeter. Ik kreeg al last van mijn  rug bij de gedachte om daar te moeten gaan slapen. Moest er helaas toch echt aan geloven. Onze kamer was een acht personen.  Dit betekende dat er wat bedden vrij waren. Daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Ik heb een paar extra matrassen op mijn bed gelegd om iets meer onder mijn rug te hebben.  Mijn hotel was ik wel eens kritisch op maar na dit avontuur heb ik daar geen kwaad woord meer over. Nadat ik mijn slaapcomfort iets had verbetert ben ik op onderzoek uit gegaan om te kijken hoe het was gesteld met de sanitaire voorzieningen. Toen ik die had gezien wilde ik direct naar huis. Dat was echt een grote vieze smerige boel. Een douche was er niet. Je kon je wassen zonder heet water. Plassen moest zoals je dat doet in veel discotheken. Een grote lange wasbak zeg maar. Omdat je tegen een muur plaste spetterde het plas tegen je broek of je schoenen. Je grote behoefte moest je doen in een soort van groot open riool. De hoopjes poep van al je voorgangers kon je zo zien liggen. De geur laat ik daar maar over zwijgen. Een grote dikke stank. Hier was even goed zichtbaar dat men in China toch heel anders omgaat met persoonlijke hygiëne. Ik kan me eigenlijk niet goed voorstellen waarom ze met zo’n systeem werken. Omdat alles open is stroomt er constant water door de voorzieningen om de boel te reinigen. Dit lijkt mij erg veel geld kosten. Ook als er niemand naar de wc is geweest stroomt er water. Dit zouden wij water verspilling noemen. Het ergste vond ik misschien nog wel dat ik 10 dagen geen warme douche zou kunnen hebben. Nou ja maar niet aan denken. Ik heb het allemaal maar over me heen laten komen. Gelukkig bleek er toch een mogelijkheid te zijn om je te douchen. Een klein gebouw naast de bunker waren warme douches. Wat een opluchting.

Lees verder

Over lijken

Dag beste volgers,

Al eigenlijk vanaf het begin leef ik in onmin met de hoofdtrainer Mr. Xu. De eerste twee weken na mijn aankomst heb ik het schoolteam dagelijks voorzien van trainingen. Ik leg vooral het accent op: techniek, strategie, speelsysteem, fysieke conditie en communicatie. In mijn ogen schiet het team daar te kort. Dus dat probeer middels trainingsvormen ze aan te leren. Elke dag bereid ik de trainingen voor en probeer ik de spelers uit te leggen waarom ik ze bepaalde trainingsvormen laat doen. Na deze twee weken kreeg ik te horen dat ik het team nog maar twee keer per week mag trainen. Er staat 16 april een belangrijke wedstrijd op het programma en de voorbereiding wil Mr. Xu graag zelf doen.  Dat kan, daar heb ik in principe geen problemen mee. Alleen waar het niet dat het team oefenwedstrijden speelt en alleen nog maar heeft verloren.  Dit is mij natuurlijk een doorn in het oog. Dat het team verliest dat kan natuurlijk gebeuren. Het is alleen erg vervelend dat dit elke wedstrijd gebeurt. Ik denk dat ook te weten waar het aan ligt. Mr. Xu traint niet. Hij is erg van de oude stempel. In zijn optiek draait voetbal alleen om het hebben van veel kracht en conditie. Dus daar is hij dan ook erg veel mee bezig. Hij heeft daar in het verleden succes mee gehad dus dat houdt hij zo. Zelfs nadat ik de jongens twee uur trainen heb gegeven laat hij ze alsnog extra rondjes rennen binnen een bepaalde tijd. Ik heb het gevoel dat Mr. Xu eigenlijk het niet eens was met mijn komst. Bao Gang no1. High school staat al jaren bekent als de beste voetbalschool van Baotou en de provincie Binnen Mongolië. Al die jaren heeft Mr. Xu aan de leiding gestaan van het voetbal. In het verleden was de selectie denk ik beter en vooral slimmer dan nu. Mr. Lee is nu een assistent trainer en was in het verleden ook een speler van het team, als hij wel eens meedoet met een partijspel gaat het niveau direct omhoog. Niet omdat hij een excellent goede voetballer is. Hij begrijpt het spel goed en weet hoe hij moet lopen. Ik denk dus dat in het verleden er meer van dat soort spelers hebben rondgelopen. Die hoef je minder specifiek op iets te trainen. Ik leg een andere intensiteit in de trainingen dan Mr. Xu en probeer de spelers iets te leren. Leg vaak de training even stil om iets extra uit te leggen bijvoorbeeld of om een compliment te geven over een bepaalde actie of handeling. Mr. Xu doet dat niet die zit vaak op zijn krukje de boel van een afstandje te observeren. Ik krijg van de spelers vaak complimenten en te horen dat ze mijn trainingen interessant  en leerzaam vinden.

Mr. Xu vindt dat voetballers veel kracht moeten hebben. Dus laat hij alle voetballers elke donderdag squats maken. Dat is een prima iets. Een stukje krachttraining is goed. Helaas ben ik het niet eens met de hoeveelheid van de gewichten. Mr. Xu zegt het maakt niet uit hoe groot, zwaar en sterk je bent iedereen pakt gewoon 80kg. Ik heb het een paar keer aangezien en kreeg dan plaatsvervangend medelijden met de spelers. Ik heb gelukkig geen ongelukken gezien maar wel spelers die erg veel moeite hadden met het gewicht. Met knikkende knieën zag ik spelers omhoog komen met de gewichten op hun rug. Ik vind dat niet kunnen. Ik heb tot nu toe nog niet de moed gehad om er iets van te zeggen tot afgelopen dinsdag. Ik leg later uit wat er precies is gebeurt. Door deze zeer zware krachttraining zijn er ook heel veel blessures. Veel spelers klagen dat ze last hebben van hun knieën, enkels en rug.  Dit kan volgens mij alleen maar komen door een te zware belasting en het niet goed uitvoeren van de krachttrainingen. Daar moet dus verandering in komen. Mr. Xu beweerd dat deze blessures niet door een te zware krachttraining komen. Hij zegt dit hoort erbij anders worden de spelers nooit sterker. In mijn ogen gaat hij hiermee over lijken. Niet willen luisteren naar wat zijn spelers hem aangeven en de feiten niet onder ogen willen zien.

Lees verder

Een maand in Baotou City

Dag beste volgers,

Inmiddels ben ik alweer een maand in China. Voor mij vliegt de tijd. Het is een cliché voor mijn gevoel ben ik echt pas gisteren aangekomen.
De werkelijkheid is toch anders ben inmiddels al een maand in China in Baotou City wel te verstaan. Wat is er allemaal gebeurt?  Veel om dat allemaal zo even op te noemen.

Persoonlijk vond ik dat deHot potze eerste maand in het teken stond van tegenstellingen en de Chinees leren kennen. Ik was al wel eens eerder in China geweest. Dus ik ging aardig voorbereid op pad. De laatste keer dat ik in China was, ben ik in Shenzen geweest in het zuiden. Dat ligt op een uur van Hong Kong wat toen mijn thuisbasis was. Hong Kong is niet te vergelijken met China. Hong Kong is in vele opzichten veel westerse en moderner. In Hong Kong spreekt men nog aardig Engels en zijn veel dingen in twee talen aangeduid.  Hier in Baotou spreekt men echt heel slecht Engels en is alles in het Chinees weergegeven. Dat is soms heel lastig. Als ik ga eten bijvoorbeeld dan laat ik op mijn telefoon het Chinese teken zien van kip of rund. Dan laten ze mij weten of ze het hebben of niet (zigga chicken yes of zigga chicken no). De grote verrassing komt daarna. Wat zal het zijn? Wat krijg ik precies voorgeschoteld? Meestal lust ik het wel. Heb een keer het eten terug laten sturen. Er laag toen rouw vlees op mijn bord en een soort van koude gelei. Daar heb ik vriendelijk voor bedankt. Rouw vlees durf ik hier in China niet aan. Ze gaan hier toch iets anders om met de hygiëne dan in Nederland. Het kan heel goed zijn dat het vlees wat je eet buiten de koelkast wordt bewaard. Als het gebakken is durf ik het wel aan. Men bakt hier alles op echt heel heet vuur met veel olie en kruiden. Mijn favoriete eten is op dit moment toch de hot pot (zie foto). Soms mis ik het Nederlandse eten toch wel. Niet de aardappels met boontjes en een stukje vlees. Wel de veelzijdigheid in keuze zoals pizza, rijst, pasta en echt brood. Chinezen houden niet van koud eten. Dat is zonde zeggen ze. Dus brood eten ze daarom om die reden ook niet. Er wordt brood verkocht in de supermarkt dat is kant en klaar verpakt en vaak zoet en droog. Niet te vergelijken met het verse knapperige brood wat in Nederland verkrijgbaar is. Soms kun je best verlangen naar een boterham met Hollandse kaas…. Heb verder niets te klagen over het eten hoor. Er zijn genoeg andere lekkere dingen.

De gastvrijheid van de mensen in Baotou is soms niet te beschrijven. Ze doen werkelijk alles voor je en niets is te gek. Heb jullie al verschillende verhalen gedeeld en toch sta ik telkens weer te kijken hoe gastvrij men hier is. Alsof ze het gevoel hebben dat ik iet tekort kom of voor mijzelf kan opkomen. Een tijdje geleden alweer ging ik boodschappen doen samen met Nancy mijn assistent en haar broertje Jason. Jason wilde graag kennis met mij maken want hij had via zijn zus al veel over mij gehoord. We hadden op school afgesproken in mWelcome to Baotouijn kantoor. Ik zat daar netjes te wachten. Er wordt op de deur geklopt. Nancy en Jason zoals afgesproken. We liepen richting de bus. Dat is ook dezelfde richting als naar mijn hotel. Jason bedoelde het goed hoor maar ging mij helemaal uitleggen hoe we moesten lopen en vertellen dat ik voor het rode verkeerslicht moest wachten. Ik dacht oké goed dat je mij dit wil uitleggen hoor maar ben geen kind van 5 jaar meer. Ik heb het allemaal maar wijs aangenomen. Op het moment dat het licht groen werd trok Jason aan mijn jas nu mogen we lopen. Ik kreeg een beetje plaatselijke schaamte. Ach ja laat maar gebeuren. Daarna stapten we de bus in natuurlijk weer overvol. Lekker knus als sardientjes opgepropt in een bus. Ik had al vaker de bus genomen dus weet hoe het werkt. De bus kost 1 RMB die moet je direct bij binnenkomst in een daarvoor bestemde bak doen. Ook dat werd me even uitgelegd door Jason. Je hebt in Baotou heel veel kleine avondwinkels en buurtsupers maar weinig echte grote supermarkten. Samen met Nancy ben ik een paar keer bij een supermarkt geweest in het centrum. Nu gingen we naar een andere die dichterbij zou zijn en goedkoper. Nancy heeft niet zo’n goed richtingsgevoel. Op het moment dat wij de bus uitstapten zei ik direct hier zijn we eerder geweest. Kijk maar naar dit gebouw. Nancy wist niet waar ik het over had. We waren in die straat geweest omdat daar de Chinese GGD zat. Dat herkende ik dus direct. De boodschappen hebben we gedaan ook hier wilde Jason mij bijna bij elk product uitleggen wat het was. Toen we terug bij de bushalte aankwamen zei Nancy ineens hé herken je dat gebouw. Ik uhh ja hoezo. Nou daar zit de Chinese GGD. Ik gaf daarop aan dat ik dat al gezegd had dat we hier al eens eerder waren geweest. Sorry ik heb soms zo’n slecht richtingsgevoel gaf Nancy aan. Uiteindelijk hebben we onze boodschappen gekregen. Denk nog regelmatig terug aan de gastvrijheid die Jason mij bood. Voor mij ging het soms toch echt iets te ver.

Lees verder

Een jaar ouder….

Dag beste volgers,

Zoals velen van jullie weten ben ik vandaag een jaartje ouder geworden 33 alweer. Zal er niet teveel over uitweiden.  Later in deze blog kom ik er even op terug.

Deze week stond in het teken van het verder worden van een Chinees. In figuurlijke zin dan. Heb afgelopen week een bankrekening geopend bij de Bank of China. Gelukkig was mijn assistent Nancy mee anders was hetbank-of-china-logo niet gelukt. Al had ik het geluk dat de dame achter de balie redelijk Engels sprak. Maar zoals al eerder aangegeven doen ze hier in China niet aan Engelse documenten. Alles is in het Chinees of je nu buitenlander bent of niet dat maakt niet uit. Gelukkig heeft Nancy alles voor me vertaalt en zoveel mogelijk ingevuld. Sommige vakjes wilden ze zelfs dat die in het Chinese schrift werden ingevuld, dat is echt geen doen! Er zijn er ongeveer 26.000 tekens. Er zijn in heel China maar een enkeling die alle tekens daadwerkelijk ook kent. Denk dat Nancy een heel eind komt, zij is naast Engels docent ook vertaalster. Voor mij dus onmogelijk om het aanvraagformulier bij de bank zelfstandig in te vullen. Het is gelukkig allemaal goed gekomen. Na het zetten van verschillende handtekeningen en het doen van een eerste storting is het dan toch gelukt. Ik kreeg mijn bankbas/ Debit Card en daar is die dan! Het grappige of misschien vreemde is dat de Debit Card niet op mijn naam staat. Ik had trouwens keuze uit een pasje met een afbeelding van de Chinese muur of een afbeelding met een aap. Ik heb natuurlijk voor de aap gekozen… Jullie mogen raden waarom. Mijn bijnaam is vaak aap, aapie of Bokito en de Chinezen hebben een andere jaartelling dan wij in het westen. Het is nu het jaar van de aap, dus ik dacht dat is een leuke bijkomstigheid.

Meiden die geen zin hebben

In mijn vorige blog vertelde ik dat naast het voetbalteam van de school ook de gewone studenten van voetballessen moet voorzien. Afgelopen week heb ik voor het eerst ook meisjes moeten trainen.  In China houdt men zoveel mogelijk jongens en meisjes gescheiden stel je voor dat er iets gebeurt. Dames voetbal nou dat is echt een drama. Ze begrijpen gewoon niet wat voetballen is. Je geeft ze een bal en ze lopen erbij weg. Weet echt niet wat het is, bang, geen zin, of niet willen falen.  Ik weet het niet. Ik begin vaak met een warming up dan splits ik de groep vaak in tweeën. Daar begint het al. Ik doe alleen maar mee als ik bij mijn vriendinnetje in groep zit. Dat zegt niet een meisje maar wel tien. Ik kan echt niet aan iedereen zijn wensen voldoen. Dus veel kwade gezichten. Tja wat moet je daarmee. U begrijpt lastig om zulke meiden aan het voetballen te krijgen. Plezier maken en een beetje beweging zijn dan de grootste vooruitgang die ik kan boeken. Op mijn Faceboo pagina www.facebook.com/scoutinchina heb ik deze week een paar filmpjes geplaatst. Er is goed te zien wanneer ik tegen de meisjes zeg ga maar een partijspel doen op twee doeltjes dat er dan niets gebeurt. Geef ik ze heel duidelijk een dribbelopdracht van pilon naar pilon dribbelen met de bal  dan gebeurt er wel wat en vinden ze het merkbaar leuk. Er komt een lach op de gezichten en de meiden gaan bewegen. Ik doe het maar op deze manier. Al doende leert men!

Lees verder

Met handen en voeten

Dag beste volgers,

Communicatie blijft een groot probleem voor mij hier in het noorden van China. Ik spreek geen Chinees (ben lerende) en maar een enkeling spreekt Engels of iets wat er op lijkt. Zo werd ik laatst aangesproken door iemand; ‘Hey what’s wrong with you?”. Ik zei; sorry excuse me. Waarop hij zei; Sorry I don’t speak English! Hij wilde mij dus vragen hoe het met mij ging en natuurlijk een foto maken. Uiteindelijk kon ik er om lachen en heb ik een foto gemaakt. Het is raar dat men op deze manier wat aan je wil vragen. Ach ja ik neem het ze niet kwalijk. Engelse les krijgen mensen hier wel maar dan alleen woordjes leren. Spreken doet men hier niet aan. Dus niet heel gek dat men maar iets roept en dan hoopt dat je reageert.

Deze week ben ik begonnen met het geven van gymlessen/ voetbaltrainingen aan de overige leerlingen van de school. De Chinese overheid wil dat de kinderen op scholen meer gaan bewegen. Dat is in mijn ogen een goed streven. Veel kinderen hebben overgewicht of hebben moeite met lopen en rennen. Het zal een gedeelte genetisch bepaalt zijn maar ik denk ook dat het echt te maken heeft met weinig  tot geen beweging. De overheid heeft bedacht dat er 4 uur per week  tijd moet worden besteedt aan gymlessen, hiervan moet 2 uur voetbaltraining zijn. Het is goed dat de overheid dit heeft bedacht maar voor mij persoonlijk een kleine ramp. Deze kinderen kunnen echt voor geen meter voetballen. Ik doe heel hard mijn best om ze de basis te leren en ze wat beweging te geven maar het ziet er echt niet uit. Een bal recht vooruit trappen kunnen de meesten niet. Dan nog het communiceren. Ik probeer rustig in het Engels uit te leggen wat de bedoeling is en dat wordt niet altijd goed begrepen. Ik ga er vanuit dat de meesten het wel leuk vinden om te bewegen, ze lachen vaak wel. Helaas is er een groep bij die er echt geen zin in heeft. Zij gaan liever basketballen, tafeltennissen of gewoon niets doen. Ik wil niet al te streng zijn maar als ze echt helemaal niet mee willen doen dan stuur ik ze weg. Vaak zijn ze dan heel blij. Er is ook een groep die de wc truc gebruikt om onder mijn lessen uit te komen. Zij gaan dan naar de wc en komen niet meer terug. Zoals velen van jullie wel weten was ik vroeger zelf ook redelijk ondeugend. Dus ja ik ken de trucjes die de kinderen gebruiken om onder de les uit te komen wel enigszins. Afgelopen donderdag waren twee jongens die mij heel netjes vroegen of ze naar de wc mochten. Natuurlijk mocht dat van mij. Ze wilden naar de wc aan de andere kant van het scholencomplex. Natuurlijk zei ik nee dat gaan we niet doen, loop maar even om de tribune heen aan de achterkant zijn ook wc’s. Ze liepen heel braaf richting de wc totdat ze door hadden dat ik niet meer op ze lette en me weer op de klas focuste. Toen draaiden ze zich om en sprinten gauw een andere kant op. Dat had ik natuurlijk direct door. Ik heb ze bij me geroepen en verteld dat dat niet de bedoeling was. Daar begrepen ze niet, ineens konden ze geen woord Engels meer. Ik zei ga je maar melden bij de hoofd lichamelijke opvoeding. Dat wilden ze niet. In China gaat straffen iets anders dan in Nederland. De hoofd lichamelijke opvoeding liep heel toevallig langs dus dat was heel makkelijk. Uiteindelijk hebben ze even met hem gesproken en kwamen ze heel onschuldig terug om hun excuses bij mij aanbieden. Natuurlijk heb ik deze aanvaard met een knipoog. Ik weet natuurlijk ook dat ze het de volgende keer weer gaan proberen. Ik begrijp het ook wel. De lessen wiskunde vond ik vroeger ook maar saai, dan wilde ik liever rotzooi trappen op het plein. Op de Facebook pagina: scoutinchina staan enkele filmpjes van deze trainingen.

Gisteren zaterdag ben iNaar de kapper geweestk voor het eerst sinds ik in China zit naar de kapper geweest. Dat was ook weer een belevenis apart. De taalbarrière natuurlijk en kunnen ze wel omgaan met mijn haartype. Tijdens een wandeling door mijn wijk had ik al gezien dat er in een bepaald straatje verschillende kappers zaten. Kon niet echt een goed verschil zien dus ja welke kapper kies je dan. Ik dacht aan het principe een kapper waar veel mensen zitten is goed. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik werd ontvangen door een man in een wat overdreven driedelig geruit pak aan. Hij deed wat kortaf en ik dacht zit ik hier wel goed? Ik mocht mijn jas in een kluisje doen en kreeg een soort van plastic doktersjas aan. Zonder dat ik er om gevraagd had werd mijn haar eerst uitgebreid gewassen. Daarna mocht ik in de kappersstoel plaatsnemen. Het zou dan nu toch echt gaan gebeuren…. Er werd een kapper naar voren geschoven.  Aan zijn gebaren kon ik merken dat hij mij wilde vragen hoe wil je het hebben. Ik dacht hier ben ik op voorbereid. Dus ik had een foto klaar op mijn telefoon. Hij knikte en begon als een malle met de tondeuse te scheren. Als dat maar goedkomt dacht ik nog. Omdat we niet met elkaar konden communiceren was het best vermoeiend. Soms viel ik half in slaap. Na ruim een uur stilzitten en een paar keer te zijn weggedommeld was het dan klaar. De kapper heeft me verstelt doen staan. Het zag er netjes uit en stond niet voor aap( zie foto). Het lijntje aan de zijkant was helaas iets te dik, daar hebben veel kappers in Nederland ook moeite mee. Nadat ik geknipt was deed de man in het geruite pak ineens een stuk vriendelijker. Hij bleek de eigenaar te zijn. Via een vertaalapp op zijn telefoon vroeg hij me van alles en was hij blij dat ik me in zijn zaak liet knippen. Ik vertelde dat ik voetbaltrainer was op een school en hier nog een halfjaar zou zitten. Ik was altijd welkom in zijn zaak en kon komen wanneer ik wilde. Natuurlijk was het daarna weer tijd voor een paar foto’s.

 

Lees verder

Alweer een week voorbij…

Dag beste volgers,

De eerste week is alweer voorbij, voor mij persoonlijk vliegt de tijd. Iedereen kent wel het gezegde “time flies when you’re having fun” voor mij is dat zeker het geval!!

De afgelopen week stond vooral in het teken van kennismaken, eten, visum aanvraag, medische keuring, de eerste wedstrijd bekijken en zelf de eerste trainingen geven.
Heb heel veel handen geschut en mijzelf voorgesteld aan personen belangrijk en minder belangrijk. Afgelopen zaterdag stond er een briefing gepland om 8.30 met alle leraren. Vraag mij niet waarom men dat hier op zaterdag doet. Het was niet anders dus vroeg mijn bed uit en de briefing bijwonen. Tijdens deze briefing werd ik dus eerst voorgesteld aan de gehele directie van de school en daarna aan de overige leraren. Er waren denk ik al met al een kleine 100 mensen aanwezig. Heb weinig tot niets meegekregen van wat er allemaal werd verteld het was in het Chinees. Door mijn aan aanwezig weet nu iedereen  dat ik er ben. Er bleek ook een directrice van een basisschool in de zaal te zitten. Zij vond het zo leuk om te horen dat ik uit Nederland ben gekomen om hier voetbaltraining te geven dat ze me direct uitnodigde om een gasttraining te geven op haar school.  Hier heb ik natuurlijk ja op gezegd.

Eten, eten en nog eens eten. Ik had al verteld dat ik bijna bij mijn aankomst direct ging uit eten ging, dat is in China een veel toegepast gebruik. Door samen te eten toont men hier zijn gastvrijheid. Eten is dan ook echt een heel belangrijk onderdeel van de dag. Ik ben uitgenodigd om bij Mr. Meng (vice principal) thuis te komen eten met zijn gezin. Zijn vrouw is heel toevallig lerares op de school zij geeft het vak Engels. Zijn vrouw en dochter spreken dan ook goed Engels. Mr. Meng vertelde dat hij na zijn high school alle Engels heeft weggestopt en er klaar mee was. De vrouw van Mr. Meng had een tafel vol eten klaargemaakt. Verse vis, Dumpling, Zoete aardappel met suiker, Varkensvlees met prei en speciale worstjes. Een Chinees gebruik wat ik nog niet kende is heel vaak proosten. Wij proosten een keer maar in China eigenlijk bij elke slok die je neemt. Op een gegeven moment dacht ik is Mr. Meng nu al dronken na twee slokken alcohol. Maar gelukkig dit bleek niet zo te zijn, ook hiermee wilde hij zijn gastvrijheid laten zien. Mr. Meng is een aardige en vooral bezorgde man. Hij gaf me wat tips mee; ga ’s avonds nooit alleen de straat op!, praat niet met vreemden en doe de kamer van je hotel altijd aan de binnenkant op slot. Ik heb het maar braaf aangenomen. Ben tenslotte in een ander land je weet maar nooit wat er kan gebeuren.

Uit eten hoofden basischool

Later in de week ben ik ook nog uit eten geweest met de directie van de basisschool die ik had ontmoet na afloop van de briefing eerder die week. Dit was erg gezellig en ook hier stond de tafel vol met eten (zie foto). Op een gegeven moment stond de tafel zo vol dat men moest beginnen met stapelen. Er is overvloed in China. Ik mocht niet teveel drinken de dag erna moest ik naar de Chinese GGD om mij medisch te laten keuren. Helaas had net zin om helemaal rollend naar huis te gaan.

 

Chinese GGD

Wat ik net al noemde de dag erna moest ik langs de Chinese GGD. Om mij medisch te laten keuren. Dit moet gebeuren anders kan ik niet mijn verblijfsvergunning krijgen. Ik heb nu een visum waarbij ik China een keer in mag en binnen een maand het volgende visum moet aanvragen. Zo niet moet ik het land weer verlaten. De Chinese GGD gaat net iets anders te werk als de Nederlandse. Eerst moest ik een intake formulier invullen, ja in het Chinees. Mijn assistent Nancy heeft dit uiteindelijk maar voor mij gedaan. Daarna betalen en de onderzoeken konden beginnen. Bloed afnemen, plas controle, MRI van mijn borstkas, bloeddruk meten, Gewicht en BMI meten, tot slot nog een echo van mijn lever en nieren. Ik heb het allemaal maar ondergaan en gedacht hoop maar dat alles goed is. Ga er wel van uit maar goed je weet het maar nooit. Maandag krijg ik de uitslagen. Ik zie het positief te gemoed.

Lees verder

Het is begonnen!

KLM Boeing 747Dag beste volgers,

Woensdag 24 februari was het dan zover. Ik ben vertrokken naar China!
Zoals velen mij kennen kan ik op het laatste moment nogal chaotisch zijn. Dus ook vlak voor mijn vertrek. Mijn ouders, broer Toby en kameraad Esli brachten mij weg. Onderweg naar mijn broer zijn huis kwam ik erachter dat ik mijn telefoon was vergeten. Ja wat ben je nu tegenwoordig zonder telefoon. Dus maar weer terug. Gelukkig daar lag hij netjes braaf op de tafel op mij te wachten.
Door deze vertraging vertrokken we al met al 35 minuten later dan gepland, gelukkig hadden we de tijd.

Aangekomen op Schiphol begon het feest. Vanuit China was mij verteld, je kan je vliegticket gewoon ophalen op het vliegveld heel makkelijk, je laat je paspoort zien en de rest gaat vanzelf. Ik zou vliegen met China Eastern Airlines. Had nog nooit gehoord van deze maatschappij maar volgens de Chinezen één van de beste Chinese vliegmaatschappijen. Prima dan geloof ik dat. Vol goede moed ging ik opzoek naar een balie van de Chinese vliegmaatschappij op Schiphol. Na wat rondvragen bleek die er niet te zijn. Uhhmm oké wat nu? Gelukkig had ik een scherp oog en zag ik bij een incheckbalie van de KLM ook China Eastern Airlines erbij staan. Weer een stapje verder. Via de computer kon ik inchecken en dan zou mijn ticket geprint worden. Maar u raadt het al dat gebeurde niet. Ik stond niet op de lijst. Zou het dan toch niet doorgaan en de Chinezen mij hebben opgelicht? Dan maar naar een van de dames van KLM. De bewuste dame hielp mij vriendelijk en kwam er al gauw achter wat het probleem was. Mijn achternaam van der Wiel bestaat uit drie delen. Voor de Chinezen was dat iets heel vreemds dus die hebben er gewoon Wiel van gemaakt. Lekker handig zo’n korte achternaam maar niet op dit moment. Na wat belletjes over en weer kreeg ik het verlossende bericht ‘je mag mee en je achternaam is goed bevonden’. Een hele opluchting.  Na het verlossende woord deed het volgende probleem zich voor mijn koffer was veel te zwaar. Ik mocht 23kg hebben mijn koffer was 33.9. Kon niet veel anders doen wat kilo’s lozen en bijbetalen. Dit grapje koste mij maar liefst €100,- jammer maar helaas.  Omdat China Eastern Airlines dus geen eigen kantoor heeft op Schiphol wordt de administratieve verwerking door KLM gedaan. Uiteindelijk vlieg ik dus ook niet rechtstreeks met China Eastern Airlines maar met KLM. Voor mij de eerste keer. Al heel veel gevlogen maar nog nooit met KLM. Na afscheid te hebben genomen ben ik om 17.00 het vliegtuig in gestapt. Het Vliegtuig was niet vol. Ik had gelukkig een plaats naast het raam. Kon ik mooi naar buiten kijken. Naast mij zaten twee Chinezen die op business trip waren geweest naar Luxemburg.

Lees verder

Radio 1 Vandaag

Van beleggingsadviseur tot voetbalscout in China   Terugluisteren: http://www.radio1.nl/item/345416-Van%20beleggingsadviseur%20tot%20voetbalscout%20in%20China.html Radio  | di 23 feb 2016 Redactie Bas Altena Voetbal in China is booming en de Nederlandse voetbalschool staat hoog aangeschreven. En dus gaan Chinezen op zoek naar Nederlandse ‘voetbaldieren’. Want China wil binnen afzienbare tijd het WK-voetbal winnen. En toen kwamen ze uit bij een Groningse beleggingsadviseur zonder … Lees verder

De Telegraaf

Foto door: Jos Schuurman
Foto door: Jos Schuurman

Na het Dagblad van het Noorden heeft de Telegraaf gisteren ook een artikel gepubliceerd over mijn avontuur.

Zoeken naar nieuwe Messi

Arjen ten Cate

Groningen – Nu staat hij zo’n beetje ieder weekend te fluiten op de kunstgrasvelden van Voetbal Vereniging Korreweg (VVK) in Groningen, maar over drie dagen gaat Wilhem van der Wiel (32) als heuse voetbalscout aan de slag in China. Op zoek naar de nieuwe Messi. ,,Ja, het is een bizarre carrière”, lacht hij. ,,Ik heb net mijn baan als beleggingsadviseur opgezegd…”

De Chinese overheid pompt miljarden in het voetbal. Het doel: op niet al te lange termijn een WK winnen. Verschillende topspelers kregen deze transferperiode een miljoenenaanbod om in het verre oosten te spelen. Zes Nederlandse professionele trainers zijn volgens voetbalbond KNVB nu in China aan de slag. Opvallend genoeg trekken de Chinezen ook amateurs uit ons land aan.

Exacte cijfers ontbreken, maar Vakbond Voetbal Oefenmeesters Nederland (VVON) kent meerdere verhalen van amateurcoaches die voor een langere of korte periode in China aan de slag gaan. ,,Hoewel Oranje afgelopen jaar faalde, staat Nederland als voetballand nog steeds hoog aangeschreven”, zegt Jan de Gier van VVON.

Groninger Van der Wiel heeft geen trainersdiploma. Geen ervaring als profvoetballer, laat staan als coach. ,,Al was ik wel laatst gevraagd voor een jeugdelftal van VVK”, grapt hij. Toch is hij één van de ongeveer 60 uitverkorenen die voor HPSS Football academie, onder leiding van de befaamde coach René Meulensteen (in het verleden onder andere actief voor Manchester United), naar China mag. ,,Ze hebben mij gekozen omdat ik voor mijn opleiding bij Stenden Hogeschool al eens in Hong Kong studeerde en daar bovendien in een universiteitsteam voetbal heb gespeeld.”

Lees verder

Hello world!

Foto door: Duncan Wijting
Foto door: Duncan Wijting

Dag beste lezers,

Nog vanuit Nederland mijn eerste blog.
Het aftellen is begonnen, over 4 dagen vlieg ik naar Baotou City in het noorden van China. Hier begint voor mij een groot avontuur. Ik ga trainer worden op een school en proberen voetballers te scouten voor het naschoolse voetbal. Uiteindelijk is het de bedoeling dat ik de fundering ga leggen voor een voetbalclub. Ik ben eerder in China geweest hierdoor ken ik het land, de cultuur en weet ik ook ongeveer waar ze staan in het voetbal. De stad Baotou ken ik niet, sterker, ik had er nog nooit van gehoord. Wat ik weet is dat het in het noorden van China ligt en erg koud kan zijn in de winter. Ik hoop maar dat de ergste kou al geweest is als ik aankom. Wat onderzoek op internet leerde mij dat Baotou de grootste stad is van de provincie Binnen Mongolië en dat er ongeveer 2,8 miljoen mensen wonen. De stad ontleend haar naam aan de “plaats met herten” in het Mongools, en een alternatieve naam in het Chinees is “Hertenstad. Op de mediapagina zal ik de mooiste foto’s en plekken van de stad met jullie delen.

Lees verder